فیلم Prisoners

دیشب بعد از مدت‌ها نشستم فیلم Prisoners («زندانیان» یا بهتره بگیم «اسرا») رو دوباره دیدم. این فیلم که محصول ۲۰۱۳ آمریکاس، توی وبسایت IMDb در زمان نگارش مقاله، رتبه‌ی ۸٫۱ رو گرفته. توی بقیه‌ی وبسایت‌های نقد و بررسی فیلم هم اوضاعش خوبه نسبتا. من بهش ۲ میدم و به این ترتیب، میره توی لیست فیلم‌هایی که توصیه می‌کنم نبینید.

شاید با دلایلی که میارم موافق باشید. اگه نبودید می‌تونید نظرتون رو ثبت کنید تا من هم به اشتباهاتم پی ببرم.

بازیگرهای مشهوری توی این فیلم حضور دارن که نقش این ۳ نفر مهم‌تر از بقیه‌س: Jake Gyllenhaal، Hugh Jackman و Paul Dano، خیلیا شاید به خاطر حضور همین افراد، برن فیلم رو ببینن. وای بر گول‌خورندگان!

اگه فیلم رو ندیدید شاید بهتره ادامه‌ی متن رو نخونید. اگه دیدید شاید این نقد براتون مفید یا جالب باشه، شاید هم نباشه.

Jake Gyllenhaal، Hugh Jackman و یه هزارتو که توی پس‌زمینه‌س.
همونطور که می‌بینید، حتی پوسترش رو هم خوب طراحی نکردن.

داستان فیلم، در مورد یه کودک‌رباییه که توش ۲ تا دختربچه از دو خونواده ربوده میشن. پدر یکی از دخترها که به نظر میرسه توی زندگیش خیلی دقیق و بابرنامه‌س، بعد از این که می‌بینه پلیس به نتیجه‌ای نمی‌رسه، تصمیم می‌گیره خودش دست به کار بشه و مضنونی که خودش بهش شک داره رو اسیر می‌کنه و شکنجه‌ش میده تا به حرف بیاد.

انسان تا کجا می‌تونه بره جلو؟ به چه موجودی می‌تونه تبدیل بشه؟ رفتار بعید هم داریم؟ شخصیت کِلر دوور (با بازی Hugh Jackman) مذهبی و تا حدودی منظم و دقیقه. از همون اول فیلم با شخصیتش آشنا میشیم. سعی می‌کنه همیشه آماده باشه. زیرزمین خونه‌ش پر از وسایل و مواد ضروریه برای روز مبادا. اتفاقی که براش میفته یه واقعه‌ی پیش‌بینی نشده‌س و چیزی نیست که براش آماده شده باشه. «برای بهترین‌ها دعا کن، برای بدترین‌ها آماده باش»، دقیقا چجوری؟ خلاصه این که به فردی تبدیل میشه که فقط یک چیز رو می‌بینه. حتی توی یکی از سکانس‌های فیلم که می‌بینیم پلیس به افرادی که سابقه‌ی آزار و اذیت جنسی دارن سر می‌زنه تا شاید سرنخی پیدا کنه، متوجه میشیم که یکی از این افراد در واقع یه پدر روحانیه. شاید بد نباشه فیلم Spotlight رو که به همین موضوع مربوطه و بر اساس یه داستان واقعی ساخته شده، ببینید.

توی این فیلم، انواع اسارت رو می‌بینیم، چه ذهنی و چه فیزیکی. تقریبا تمام شخصیت‌های اصلی به نوعی درگیر شکلی از اسارت هستن.

دو خونواده‌ی اصلی فیلم تفاوت‌های نسبتا زیادی دارن. یه خونواده گیاه‌خوارن و یکیشون همه‌چیز خوارن و شکار هم می‌کنن. بعد از اسیر کردن مضنون اصلی، خونواده‌ی دوم ترجیح میدن توی اون کار همکاری نداشته باشن و میکشن کنار.

موسیقی فیلم چیز خاصی نداره ولی مناسبه و بالاتر از متوسطه. چیزی نبود که توی ذهنم بمونه. میاد و میره. می‌گذره.

از همون صحنه‌های ابتدایی فیلم متوجه میشید که با یه فیلم درام طرفید. صحنه‌ها و هوای سرد و آبی، نحوه‌ی فیلم‌برداری، و حتی کندی فیلم این ذهنیت رو ایجاد می‌کنن. حتی انتخاب بازیگر هم برای خودم توی تشخیص این که با چه فیلمی طرفم کمک کرد. بعضی از بازیگرها هستن که معمولا برای نقش‌های خاصی انتخاب میشن، مثل Sean Bean که فک کنم توی هر فیلم یا سریالی که حضور داشته و من دیدمش، می‌میره. توی این فیلم هم دو تا بازیگر داریم که خوراک غم و اندوه و گریه‌ن: Viola Davis و Maria Bello که مادران اون دو دخترن.

شاید اصلی‌ترین ویژگی مثبت این فیلم، دوربین و فیلمبرداریش باشه. شخصا عاشق این نوع تصاویرم.

چه مشکلاتی داره؟

در مجموع توصیه می‌کنم این فیلم رو نبینید. خوش‌ساخت نیست. فیلم‌نامه خیلی مشکل داره. شما این فیلم را چگونه یافتید؟ منظورم اینه که به نظرتون چطور بود، نه این که از کجا دانلود کردید.

نظرات

در حال حاضر، از سرویس Disqus برای نظرات استفاده می‌کنم. متاسفانه توی ایران در دسترس نیست (یا ایران فیلترش کرده یا اونا ما رو فیلتر کردن).

اگه نمی‌دونید چه کاری باید بکنید، یا می‌دونید ولی حوصله ندارید، یا یه پیام خصوصی می‌خواید بفرستید، می‌تونید از ایمیل یا سایر راه‌ها ارتباطی استفاده کنید.

نظرات باید زیر همین متن، بارگذاری بشن. اگه نشدن، ۲ پاراگراف بالا رو بخونید.